Handen wassen neemt twijfel weg

Praefectus Pontius Pilatus wast zijn handen als teken van zijn onschuld nadat hij Jezus tot het kruis veroordeeld heeft. Een mooie symboliek, maar eentje die ook echt werkt. Dat blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Het wassen van de handen neemt twijfel weg. De onderzoekers lieten veertig proefpersonen kiezen tussen twee cd’s of twee soorten jam. De helft van de proefpersonen waste na het maken van de keuze de handen. Deze groep bleek vervolgens veel minder twijfels te hebben over hun beslissing. “Wanneer mensen een keuze maken, moeten ze meestal kiezen tussen twee heel aantrekkelijke opties,” vertelt onderzoeker Spike Lee. “Stel dat mensen een vakantiebestemming moeten kiezen: Parijs of Rome. Nadat zij gekozen hebben – laten we zeggen voor Parijs – dan rechtvaardigen ze hun keuze door te denken dat de Franse keuken veel beter is en dat de musea fantastisch zijn.” Ze rechtvaardigen hun keuze dus door een positieve opsomming te maken. Uit het onderzoek bleek dat mensen die na het maken van hun keuze hun handen wasten, hun keuze niet gingen rechtvaardigen. “Ze wasten de neiging om hun keuze te rechtvaardigen weg.” De gedachte dat mensen met water hun zonden weg kunnen wassen, maakt deel uit van verschillende godsdiensten en culturen. Zo vinden we het in het Christendom, maar ook in diverse boeken waaronder die van Shakespeare. Pas in 2006 ontdekten wetenschappers dat het meer dan symboliek was. Ze lieten hun proefpersonen nadenken over iets waar ze beschaamd over waren. Vervolgens moesten de proefpersonen een woordspelletje doen. De mensen die daarvoor aan een onethische gebeurtenis hadden teruggedacht, kozen veel vaker voor woorden als ‘zeep’ of ‘douche’. Na het spelletje mochten alle proefpersonen een cadeautje uitkiezen. Ook hier viel de keuze van de proefpersonen en hun schaamte op: zij kozen vaker voor de poetsdoek dan voor het potlood. De wetenschappers concludeerden toen dat het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor fysieke schoonheid overlapt met dat voor psychologische schoonheid.

de uitwerking van fastfood.

Ben je vaak ongeduldig, ook als je overduidelijk alle tijd van je leven hebt? Dan eet je waarschijnlijk veel te veel hamburgers, friet en kroketten. Wetenschappers hebben namelijk ontdekt dat het eten van fastfood zorgt voor een enorm ‘haast gevoel’, ook als we helemaal niet in een time squeeze zitten.
Onderzoekers van de universiteit van Toronto lieten voor hun studie ‘Je bent hoe je eet’ een grote groep studenten de logo’s van zes fastfoodketens zien: McDonalds, Burger King, KFC, Subway, Wendy’s en Taco Bell. De logo’s verschenen zo snel, dat deze door de proefpersonen niet letterlijk konden worden opgemerkt. Maar het effect bleek enorm.
Voor en na het zien van de logo’s werd de studenten gevraagd een stuk te lezen. De leessnelheid lag bij alle deelnemers na het zien van de fastfood-afbeeldingen stukken hoger dan voordat ze met de hamburgerketens werden geconfronteerd. Opvallend, zo stellen de onderzoekers: “Het is efficiënt om sneller te gaan lopen als je op weg bent naar een meeting, maar een uiting van ongeduld als je gewoon een wandelingetje in het park wilt maken.”
Opmerkelijk was ook dat alle studenten direct in de ban waren van tijdbesparende producten na het zien van de fastfoodlogo’s. Zo verkozen ze bijvoorbeeld een 3-in-1 huidverzorgingsproduct boven de afzonderlijke varianten, een broodrooster waar 4 boterhammen in kunnen boven een voor 2 sneetjes en een 2-in-1 shampoo boven een gewone shampoo.
Het eten van fastfood blijkt ook effect te hebben op onze bereidheid geld te sparen. We gaan eerder voor directe winst in plaats van rustig te wachten met het vooruitzicht in de toekomst een grotere winst te hebben.
Onderzoekers zijn enthousiast dat is aangetoond dat de manier waarop we eten van grote – meestal onbewuste - invloed is op onze bedrag en keuzes die niets met eten te maken hebben. Daarbij benadrukken ze dat alleen al het zien van een hamburgermerk de mens een opgefokt gevoel geeft. Laat staan het eten ervan. De resulaten van de studie worden gepubliceerd in het blad 'Psychological Science'.

een doener

Sinds ik de praktijk aan het opzetten ben en daarvoor ook mijn eigen competenties onder de loep neem kom ik op leuke plekken op het web. Ik deed een test op het net en kwam tot de conclusie dat ik een "doener" ben.

doe de test en kijk voor je zelf

 

bron:

Belgische man 23 jaar verlamd maar niet in coma

Een Belgische man van wie de artsen dachten dat hij in coma lag of in een vegetatieve staat verkeerde was 23 jaar lang volledig verlamd maar bij bewustzijn. Dat heeft de moeder van de nu 46-jarige Rom Houben maandag gezegd.

Houben kreeg in 1983 een verkeersongeluk, waarna zijn artsen concludeerden dat hij in coma lag. Zijn naaste verwanten wilden dit echter niet accepteren en zochten verdere medische hulp. Uiteindelijk realiseerde Steven Laureys van een Belgisch comateam zich dat de diagnose onjuist was. Hij leerde Houben via een speciaal keyboard te communiceren.

Houben gebruikte het keyboard om een verslaggever van het Duitse weekblad Der Spiegel te vertellen dat hij bijna gek was geworden van angst en frustratie: "Ik schreeuwde maar er was niets te horen."

Houbens moeder Fina Houben zei dat de familie hem vijfmaal naar de Verenigde Staten had gebracht voor onderzoek. De zoektocht bracht de Houbens uiteindelijk bij Laureys, die uit een PET-scan concludeerde dat Houben bij bewustzijn was. Daarna volgde onderzoek naar communicatiemogelijkheden.

De doorbraak kwam toen Houben in staat bleek ja of nee aan te duiden door zijn voet in contact te brengen met een computerinstrument. Vervolgens bleek het mogelijk woorden te schrijven met gebruik van een vinger en een touchscreen bevestigd aan zijn rolstoel.

Laureys publiceerde dit jaar een artikel in het tijdschrift BMC Neurology over onderzoek waaruit was gebleken dat vier van de tien patiënten met bewustzijnsstoornissen ten onrechte worden gediagnostiseerd als te verkeren in een vegetatieve staat, waarbij het zenuwstelsel volledig verlamd is. (dat is bijna de helft)

Houben is begonnen een boek over zijn bevindingen te schrijven.

bron: NOVUM/AP

Handschrift verraadt leugens

Door goed te analyseren hoe iemand schrijft, kun je zien of hij liegt. Dat zeggen Israëlische wetenschappers.

Liegen, dat doen we allemaal meerdere keren per dag. Voor het grootste gedeelte zijn het witte leugentjes. ‘Ik voel me prima’, als je last hebt van een monumentale kater bijvoorbeeld. Maar wat als je liegt op belangrijke momenten? Al tientallen jaren proberen politie en justitie manieren te vinden om mensen te betrappen op leugens.

Er is nu een doorbraak. Onderzoekers van de universiteit van Haifa hebben ontdekt dat het handschrift van mensen verandert als ze liegen. Omdat de hersens van een jokkebrok harder werken om ‘feiten’ te bedenken, wordt het normale schrijfproces verstoord. Het gevolg: je gaat anders schrijven.

De onderzoekers van de Universiteit van Haifa vroegen vierendertig vrijwilligers om twee korte verhaaltjes te schrijven. Eentje op basis van een echte herinnering; de andere helemaal verzonnen.

De vrijwilligers gebruikten daarbij een draadloze elektronische pen met een drukgevoelige punt. De wetenschappers ontdekten dat degenen die leugens schreven veel harder drukten op het papier. Leugenaars hadden bovendien langere pennenstreken en grotere letters dan mensen die de waarheid schreven.

Er is meer onderzoek nodig om de test te valideren. Maar er zijn zeker toepassingen voor deze ontdekking. Zo zou de politie aan een verdachte kunnen vragen om zijn versie van de gebeurtenissen op te schrijven. Drukt de verdachte hard op de pen, dan zou hij het wel eens gedaan kunnen hebben.

Vaccineren

De andere kant van de medaille.

Roodkapje ouder dan Jezus

Sprookjes lijken triviaal. Maar uit onderzoek blijkt dat deze verhalen soms wel duizenden jaren oud zijn en over de hele wereld worden verteld.

Zo werd altijd aangenomen dat Roodkapje hooguit een paar eeuwen oud is en dat de oorsprong in Frankrijk lag. Maar nu blijkt dat het verhaaltje van het meisje dat naar haar grootmoeder gaat, al in de zesde eeuw voor Christus werd verteld. Roodkapje is daarmee ouder dan sommige bijbelverhalen en sowieso ouder dan Jezus.

Bovendien heeft het verhaal een reis om de wereld gemaakt. Vanaf de oorsprong in (waarschijnlijk) het Midden Oosten is het zowel naar Europa als naar China gegaan. Maar onderweg is het wel een behoorlijk aangepast aan lokale omstandigheden.

In Europa wordt het meisje door een wolf bedreigd. In China door een tijger, omdat wolven daar veel minder voorkomen. In Iran, dat sinds jaar en dag streng islamitisch is, kan een meisje niet zo maar alleen over straat. Dus daar is roodkapje een jongetje. Er zijn in totaal zeventig varianten ontdekt van het verhaal, van Beijing tot Berlijn.

In alle verhalen is de boodschap wel steeds hetzelfde: je loopt als kind gevaar als je onbekenden vertrouwd. Het is eigenlijk een waarschuwing tegen kinderlokkers.

Uit dit onderzoek blijkt ook dat sprookjes zich gedragen als een biologisch organisme. Er is evolutie; overal past het verhaal zich aan aan de lokale omstandigheden. Net als een dier verandert het uiterlijk van het sprookje omdat een bepaalde plaats daar om vraagt.

Foto: Miss Gillian